Sınır Çizgileri: Soykırım Çalışmalarında Yerli Halklar

Abstract

Yerli halkların soykırıma ilişkin deneyimleri, karşılaştırmalı soykırım araştırmaları çerçevesinin dışında bırakıla gelmektedir. İlk olarak bu dışlamanın kavramsal nedenleri tartışılacaktır. Soykırım tanımlamaları, soykırım tipolojilerindeki ideolojik alana karşı yayılmacı ayrımlar ve soykırım suçunu işleyenleri güdüleyici etkenler üzerine soykırım tipolojileri vurgusu tartışmanın odağını oluşturacaktır. Daha sonra, soykırım çalışmalarının iki önemli odağı olan tepkiler ve iyileşme kavramlarını inceleyerek yerli soykırımlar ile diğer soykırımlar arasındaki ilişki sergilenecektir. Bu karşılaştırma ve karşıtlıklardan yola çıkarak, yerli soykırımların önemini kabul eden daha kapsamlı bir karşılaştırmalı yaklaşımın, soykırım çalışmalarına daha önemli bir katkıda bulunacağı sonucuna varılacaktır. Sonuç olarak, soykırım çalışmalarında, Avrupalı bir dünya görüşüne sadık kalmanın, yapıcı çözümleme imkanını sınırlayacağı vurgulanacaktır.

The experiences of indigenous peoples have been left outside the framework of comparative genocide research. We first discuss conceptual reasons for this omission, focusing on the role of genocide definitions, ideological vs. developmental distinctions in genocide typologies, and the emphasis in genocide typologies on the motivations of perpetrators. We then illustrate the relation between indigenous genocides and other genocides by examining Two important foci of genocide studies: responses and healing. From these comparisons and contrasts, we conclude that a broader comparative approach that acknowledges the importance of indigenous genocides would contribute significantly to genocide studies. Finally, we note that adherence to European worldviews in genocide studies limits the potential for constructive analysis.