Streptococcus minor; can there be a potential pathogenic bacterial agent ın dog bites?

Abstract

Dogs and humans are in constant interaction which can be in the form of close friendship, or sometimes an attack by dogs on people. Dog bite cases are common in the world and Streptococcus species are often isolated from these cases and most frequently isolated species is Streptococcus canis. Streptococcus minor which was described in 2004 has been isolated in dog bite cases. This research was aimed to reveal the presence of S. minor in canine oral flora. In this study, 19 Gram-positive cocci were isolated from 50 dog oral swab samples. Of 19 isolates, 17 isolates were catalase-negative and were typed genotypically by PCR and sequencing. Eight isolates were identified as S. minor. S. minor isolates were found to be resistant to tetracycline at a rate of 75% and susceptible to other antibiotics at various rates. Trimethoprim resistance gene was detected in one S. minor isolate and tetracycline resistance gene was found in one S. minor isolate. The results of this research, it has been shown that S. minor can be isolated from dogs oral flora and it can appear as a potential bacterial pathogen in dog bite cases.

Köpekler ve insanlar, yakın arkadaşlık veya bazen köpeklerin insanlara saldırması şeklinde olabilen sürekli bir etkileşim halindedir. Köpek ısırık vakaları dünyada sık görülmektedir. Bu vakalardan sıklıkla Streptococcus türleri izole edilir ve en sık izole edilen tür Streptococcus canis'tir. 2004 yılında tanımlanan Streptococcus minor köpek ısırması vakalarında izole edilmiştir. Bu araştırmada köpek ağız florasında S. minor varlığının ortaya konulması amaçlanmıştır. Bu çalışmada, 50 köpek oral svap örneğinden 19 Gram pozitif kok izole edilmiştir. Ondokuz izolattan 17'si katalaz negatif olduğu belirlenmiş ve PCR ve dizileme ile genotipik olarak tiplendirilmiştir. Sekiz izolat S. minor olarak tanımlandı. S. minor izolatlarının tetrasikline %75 oranında dirençli ve diğer antibiyotiklere çeşitli oranlarda duyarlı olduğu bulunmuştur. Bir S. minor izolatında trimetoprim direnç geni, bir S. minor izolatında ise tetrasiklin direnç geni saptanmıştır. Bu araştırma sonucunda S. minor'un köpeklerin ağız florasından izole edilebileceği ve köpek ısırık vakalarında potansiyel bir bakteriyel patojen olarak ortaya çıkabileceği gösterilmiştir.