From classical cosmology to modern cosmology the transformation of the concept of heaven

Abstract

This study examines the change in the meaning of the concept of heaven in traditional societies and belief systems in the modern era. Instead of a cosmological understanding rooted in the sanctity of heaven in ancient beliefs, mythologies, and later revealed religions, a cosmology shaped by reason and science has become dominant in modernity. Thus, the traditional understanding of heaven has undergone a significant transformation, even a rupture In traditional cosmology, the concept of heaven, sacred as the means of the sacred's penetration, is a symbol with depth and multiple levels in the metaphysical sense. With this symbolic quality, heaven possesses a sublimity that conveys the sign and knowledge of higher truths and establishes humanity's interaction with the creator through it. Beginning with Aristotle, the concept gradually severed its ties with the sacred, heaven completely lost its symbolic meaning in the process that continued with Galileo. Abstracted from its metaphysical truth by modern cosmology and transformed into the domain of science, reduced to physical reality, this truth lost its divinity and severed its ties with the infinite. As a matter of fact, heaven is no longer a signifier of divine truth and a means of communication with the creator. As a result, heaven and its layers, which elevated man to a position greater than space, condemned him to the dungeon of this incomplete and still in need of completion realm with modernism. The study theoretically discusses and evaluates how the heaven has evolved from its mythological and philosophical meanings and belief systems to its meaning in modern science and cosmology, under the subheadings "mythological heaven" and "scientific sky". The study analyzes the problems and changes that emerged with the loss of heaven as a symbol.

Bu çalışma geleneksel toplum ve inanç sistemindeki gök mefhumunun, modern çağda uğradığı anlam değişmesini konu edinmektedir. Kadim inançlarda, mitolojilerde ve sonraki semavi dinlerdeki göğün kutsallığına dayanan kozmoloji anlayışı yerine modernizmle birlikte aklın ve bilimin tasavvur ettiği kozmoloji anlayışı hâkim olmuştur. Böylece geleneksel gök anlayışı önemli bir dönüşüme, hatta bir kopmaya uğradı. Geleneksel kozmolojide kutsalın nüfuz etme vasıtası olma işlevi ile bir kutsiyete sahip olan gök mefhumu, metafizik anlamda hem derinliğe hem de mertebelere sahip olan bir semboldür. Gök, bu sembol olma niteliğiyle daha yüksek hakikatlerin işaretini ve bilgisini aktaran, aynı şekilde insanlığın kendisi vasıtasıyla yaratıcı ile karşılıklı etkileşimini tesis eden bir yücelik vasfına sahiptir. Aristo ile başlayan ve aşama aşama kutsalla olan bağları kesilen gök, Galileo ile devam eden süreçte sembolik anlamını tamamen kaybetmiştir. Modern kozmoloji ile birlikte metafiziki hakikatinden soyutlanan ve fiziksel gerçekliğe indirgenerek bilimin nüfuz alanına dönüşen bu hakikat, ulûhiyetini yitirerek sonsuzla olan bağlarını koparmıştır. Nitekim artık gök, ilahi hakikatin işaret edicisi ve yaratıcı ile olan iletişimin bir vasıtası değildir. Bunun neticesinde insanı uzaydan daha büyük bir konuma yükselten gök ve katları, modernizmle birlikte onu bu eksik ve tamamlanmaya muhtaç olan âlemin zindanına mahkûm etmiştir. Çalışma, göğün mitolojik ve felsefi anlamından, inanç sistemlerinden modern bilim ve kozmolojideki sahip olduğu anlama evrilmesinin nasıl gerçekleştiğini mitolojik gök ve bilimsel gök alt başlığı ile teorik olarak ele almakta ve değerlendirmektedir.