Revisiting Flavell’s metacognition theory for metacognitive responsiveness

Abstract

Flavell’s theory of metacognition was innovative at the time for its promising practicality. However, research findings that report inconsistencies in metacognitive trainings’ outcomes and insufficiencies of translating the theory into mainstream classrooms have accumulated since then. In this sense, there may be a need to revisit metacognition theory for its practicality and credentiality. From a phenomenological perspective, this paper first describes the fundamental tenant of theory; thinking, and whether metacognition theory recognizes the nature of thinking. To manage thinking, it should be stimulated first. In other words, a sensitivity towards a stimulus that is metacognitive responsiveness needs to be raised to initiate the attendance of higher order thinking. Thinking and metacognitive responsiveness pertain to personal relevance, attentiveness, interest, previous experiences, tools for thinking, features of tasks, and the nature of social interactions. Therefore, it is important to present the stimulus designed or adapted to initiate individuals’ thinking or metacognitive responsiveness. In this paper, Flavell’s theory of metacognition was revised to embrace metacognitive responsiveness explicitly, and it is highlighted that practical implications need to focus on materials to initiate metacognitive responsiveness.

Flavell’in üstbiliş teorisi, umut vaadeden biçimde uygulanabilir olması sebebiyle dönemi için yenilikçiydi. Ancak, üstbilişsel eğitimlerin sonuçlarındaki tutarsızlıkları gösteren ve üstbiliş uygulamalarının sınıflarda etkin olmamasına dair araştırma bulguları zamanla artmıştır. Bu bulgular, üstbiliş kuramının uygulamadaki tutarsızlık ve pratikliğini açıklayabilme yeterliliğinin gözden geçirilmesi ihtiyacını doğmuştur. Bu çalışma, kuramın temel öğesi olan düşünme kavramı tanımlayıp, üstbiliş kuramının düşünmenin doğasını yansıtıp yansıtmadığını fenomenolojik bir bakış açısıyla ele almaktadır. Çünkü düşünmek için öncelikle düşünmenin teşvik edilmesi yani bir uyarana karşı bilinçli bir duyarlılığın olması gerekir. Düşünme ve üstbilişsel duyarlılık dikkat, ilgi, önceki deneyimler, düşünme araçları gibi kişisel özellikler ile görevlerin özellikleri ve sosyal etkileşimlerin doğası ile ilgilidir. Bu anlamda, uyaranın bireylerin düşünmesini veya üstbilişsel duyarlılığını aktive edecek şekilde olması beklenir. Bu çalışmada, Flavell’in üstbiliş teorisi, üstbilişsel duyarlılığı açık bir şekilde yansıtır şekilde sunulmuş ve uygulamaların üstbilişsel duyarlılığı sağlayabilecek materyaller kullanılması gerekliliğini vurgulanmıştır.