Matematik öğrenme güçlüğünün giderilmesinde ebeveyn katılımının sosyal sorun çözme becerisi bağlamında incelenmesi: Bir durum çalışması

Abstract

Bu tez çalışması, matematik öğrenme güçlüğüne sahip çocuğunun gelişim göstermesinde ve tanısının kaldırılmasında rol oynayan bir annenin ebeveyn katılımını sosyal sorun çözme becerisi açısından ele almayı amaçlamıştır. Nitel araştırma yöntemlerinden biri olan durum çalışması desenine göre tasarlanan bu çalışma, özgül öğrenme güçlüğü tıbbi/eğitsel tanı ve raporu almış, matematik öğrenme güçlüğüne sahip olan ve ebeveyn desteği ile sahip olduğu güçlüğü Çocuklar İçin Özel Gereksinim Raporu (ÇÖZGER) ile kaldırmış 1 çocuğun ebeveyni ile yürütülmüştür. Araştırmanın temel verileri, yarı yapılandırılmış görüşme formundaki sorular kullanılarak ebeveyn ile yapılan görüşmeden elde edilmiştir. Ebeveynin sosyal sorun çözme beceri düzeyini ölçmeye yönelik nicel veriler ise Sosyal Sorun Çözme Envanteri (SSÇE) ile toplanmıştır. Araştırma kapsamında ebeveynden elde edilen verilerin ve bu bağlamda ulaşılan sonuçların inandırıcılığını arttırmak amacıyla üçleme (triangulation) yapılmıştır. Bu doğrultuda çocuğa ait ÇÖZGER raporları, karne notları doküman olarak; çocuğun Matematik Kaygı Ölçeğine verdiği cevaplar da ek bir veri kaynağı olarak araştırmaya dahil edilmiştir. Elde edilen veriler, betimsel ve içerik analizi yöntemlerine göre çözümlenmiştir. Nitel veriler, ebeveynin olumlu sorun yönelimine sahip olduğunu, çocuğunun sahip olduğu bu güçlüğün üstesinden gelebilmesi için çeşitli yöntemler, stratejiler denediğini ve tüm bu süreçte liderlik yaparak, inisiyatif alarak etkin bir rol oynadığını ortaya koyarken; nicel veriler ise ebeveynin sosyal sorun çözme becerisinin tüm alt boyutlarında genel olarak orta-üst düzeyde olduğunu göstermiştir. Ebeveynden elde edilen bulguları desteklemek amacıyla araştırmaya dahil edilen diğer verilere bakıldığında ise çocuğun öğrenme güçlüğü tanısının kaldırıldığı, matematik dersindeki yazılı notlarının iyi-pekiyi düzeyinde olduğu ve matematik kaygısının oldukça düşük düzeyde olduğu görülmüştür. Elde edilen bulgular neticesinde matematik öğrenme güçlüğü ile başa çıkma sürecinin tanılama, çözüm önerileri geliştirme, müdahale ve değerlendirme aşamalarında ebeveyn katılımı ve iş birliğinin etkin bir şekilde yürütülmesi gerektiği; aynı zamanda bu süreçte ebeveynin gelişmiş sosyal sorun çözme becerisine sahip olmasının sürecin başarısında oldukça önemli bir rol oynadığı söylenebilmektedir. Sonuç olarak, bu durum çalışması; matematik öğrenme güçlüğü (MÖG) tanısının kaldırılması gibi başarılı sonuçlar elde edilmesinde ebeveyn katılımının kritik rolünü derinlemesine irdelemekte, bu rolün etkinliğini artıran bir değişken olarak ebeveynin sosyal sorun çözme becerilerinin önemini vurgulamakta olup konunun daha büyük ölçekli araştırmalarla desteklenmesi gerektiğine işaret etmektedir.

This thesis study aims to examine parental involvement in terms of social problem-solving skills, focusing on a mother who played a role in the development and removal of the diagnosis of her child with a learning disability in mathematics. As a qualitative case study, this study was conducted with the parent of one child who had received a medical/educational diagnosis, had mathematics learning difficulties, and had these difficulties removed with parental support through the Special Needs Report for Children (ÇÖZGER). The primary data for the research were obtained from a semi-structured interview with the parent. Quantitative data measuring the parent's social problem-solving skill level were collected using the Social Problem Solving Inventory (SPSI). Triangulation was performed to ensure the credibility of the data obtained from parents and the conclusions reached from this data. In this regard, the child's ÇÖZGER reports, report-card grades, and responses to the Mathematics Anxiety Scale were included in the study as an additional data source. The data obtained were analysed using descriptive and content analysis methods. Qualitative data revealed that the parent had a positive problem-solving orientation, tried various methods and strategies to help their child overcome this difficulty, and played an active role throughout the process by taking the lead and initiative. Quantitative data, on the other hand, showed that the parent's social problem-solving skills were generally at a medium-high level across all sub-dimensions. The child data shows that her learning difficulty diagnosis had been removed, her exam marks in mathematics were at a good-very good level, and her anxiety about mathematics was quite low. The findings overall indicate that parental involvement is necessary in the stages of diagnosis, developing solutions, intervention, and evaluation in the process of coping with math learning difficulties. Furthermore, it can be stated that parents possessing advanced social problem-solving skills plays a crucial role in the success of this process. In conclusion, this case study thoroughly examines the critical role of parental involvement in the removal of the diagnosis of math learning difficulties (MLD), emphasizes the importance of parents' social problem-solving skills as a variable that increases the effectiveness of this role, and indicates that this study should be conducted with a large-scale sample.